IndonesiŽ 2014 Reisverslag
Sulawesi Bali Sunda eilanden Nusa Lembongan
Wereldbol Index IndonesiŽ
Wereldbol Informatie IndonesiŽ
Wereldbol Kaart IndonesiŽ
Wereldbol Fotoalbum IndonesiŽ 2014
Wereldbol Links
Hieronder staat het reisverslag van onze 22-daagse (rond)reis door IndonesiŽ in 2014. We hebben hierbij Sulawesi, Bali, een deel van de Sunda eilanden (Flores, Rinca en Komodo) en om tot rust te komen nog een paar dagen Nusa Lembongan aangedaan. Het reisverslag is behoorlijk uitgebreid geworden. Met de linken hierboven kun je rechtstreeks naar het verslag van een eiland gaan. Veel plezier met het lezen van het reisverslag.

Vrijdag 18 april. Amsterdam naar Makassar.

We lopen op vrijdag 18 april om 8:00 uur naar het station om de trein van 8:25 uur naar Schiphol te nemen. We komen mooi op tijd aan en lopen vast naar balie 30 waar we pas een half uur later kunnen inchecken maar hierdoor zijn we wel een van eersten. We krijgen een mooi plaatsje aan het raam (met extra beenruimte blijkt later). Waarschijnlijk verliezen we hier Betty haar telefoon. We lopen wat rond op Schiphol en moeten dit 45 minuten langer doen dan gepland omdat ons vliegtuig vertraging heeft. Vanaf het boarden tot aan Jakarta verloopt de reis super ( klein probleempje op Abu Dhabi waar we het vliegtuig even mogen verlaten tijdens een tussenstop maar we langer moeten wachten voor de douane om terug te gaan naar het vliegtuig dan dat we op het vliegveld rond hebben kunnen lopen). Als we weer in het vliegtuig zitten gaat de vrijdag ongemerkt over in de zaterdag.

Zaterdag 19 april. Aankomst Makassar

Naar boven

Eenmaal in Jakarta kopen we een visum (25 dollar per persoon) en lopen naar de gate voor de volgende vlucht naar Makassar op Sulawesi. Deze vertrekt ruim 30 minuten later als de bedoeling is (15:00 uur plaatselijke tijd) voor een vlucht van 2:05 uur. Omdat het in Sulawesi weer een uur later is dan in Jakarta is het ruim na zevenen als we de vertrekhal uitlopen en op zoek gaan naar iemand met een bordje met onze namen erop. Deze is snel gevonden en onze gids voor de komende dagen op Sulawesi, Trees, neemt ons mee naar chauffeur (Udin) met zijn auto. In 20 minuten rijden we naar ons hotel vlak bij de haven van Makassar. We gaan nog even wat in het restaurant van het hotel eten en lopen dan terug naar de kamer. Snel een douche en dan het bed in, slaap inhalen.

Zondag 20 april. Makassar - Bira

Naar boven

De wekker loopt om 7:00 uur af. We wassen ons en lopen dan naar de ontbijtzaal. We eten een gemengd Continental- en Indonesian breakfast met een geweldig uitzicht op zee en met de aankomst van allerlei kleine veerpontjes vanaf de omliggende eilandjes. Prachtig om de hectiek te zien die dat oplevert. Om 8:45 uur zitten we klaar in de lounge en Trees is er ook al. We kletsen wat en lopen dan naar de klaar staande auto waar Udin al op ons wacht. We rijden vandaag via Takalar, Jenponte, Bantaeng en Bulukumba naar Bira waar we zullen overnachten in het Anda Beach hotel.

Onderweg maken we een aantal stops om foto's te maken en om een keer te eten en koffie te drinken. Vlak voor Bira slaan we van de hoofdweg af om naar een klein dorpje aan zee te rijden waar de hoofd bezigheid bestaat uit het maken van houten (zeil)boten, de zogenaamde Phisini's. Een genot om te zien hoe deze geheel houten boten met de hand worden vervaardigd op diverseHet bouwen van houten Phisini's in Bira. kleine werkplekken op het strand. Elke boot is anders: van groot tot klein allemaal volledig van hout en met de hand in elkaar gezet met ouderwets handwerkmanschap. We lopen hier een uurtje rond en worden allervriendelijkst ontvangen door de mannen en jongens die er aan het werk zijn. Dan stappen we weer in de auto en rijden door naar Bira waar we om 16:45 uur aankomen. Het lijkt erop alsof we niet verwacht worden maar na even wachten krijgen we toch een kamer (sober en verouderd maar schoon).. We gooien onze bagage in de kamer en pakken het fototoestel en lopen links het hotel uit. Honderd meter verder is het strand waarop we even rondlopen. Op een gegeven moment worden we bestormd door de plaatselijke jeugd die allemaal (en dat zijn er heel wat) met ons op de foto willen. Alleen, samen of met de hele groep, het maakt niet uit. We zijn er maar druk mee. Tientallen, honderden foto's later vinden we het genoeg en gaan we op een soort van terras een drankje pakken en is het uit met de pret. Bij een prachtige zonsondergang drinken we ons drankje op tot het donker is waarna we terug lopen naar ons hotel. Na wat lezen, reisverslag bijwerken en allebei een (koude) douche zijn we er helemaal klaar voor om wat te gaan eten. Helaas valt dit nogal tegen in Bira. Behalve een leeg restaurant en een aantal (lege of ongezellige) warungs is er niets te beleven in de omgeving van ons hotel. Omdat we vanmiddag laat gegeten hebben kopen we een zak chips en eten deze samen met de vandaag gekochte ramboetans en salak als dessert in de kamer op. De rest van de avond wordt gevuld met lezen, muziek luisteren en dergelijke tot we er genoeg van hebben en op tijd het licht uit doen omdat de jetlag in de loop van de avond vat op ons krijgt.

Maandag 21 april. Bira - Sengkang

Naar boven

Vandaag een speciale dag voor ons (onze trouwdag) maar ondanks dat dienen we van Trees om 7:30 uur klaar te staan. Om 6:15 uur loopt de wekker af na een nacht vol (dieren)geluiden. In de tuin van het hotel was het de hele nacht een kakofonie van beestengeluiden als kikkers, kevers, gekko's en ik weet niet wat. De een deed nog meer zijn best dan de ander om er boven uit te komen wat geluidsterkte betreft. Op het moment dat het licht begon te worden werd dit overgenomen door allerlei verschillende vogels met een heel wat aangenamer geluidsniveau. Maar wakker is wakker dus ben ik maar opgestaan. Betty was niet helemaal lekker dus die is nog even blijven liggen en terwijl ik ga ontbijten stapt zij het bed uit. Om 7:30 uur stappen we in de auto voor een rit van ruim 240 kilometer naar Sengkang. Geen Hollandse- maar Indonesische kilometers dat wil zeggen een gemiddelde van nog geen 40 kilometer per uur. Weinig stops vandaag; de eerste is alleen om de benen te strekken en om een koppie koffie (of wat anders) te drinken en de tweede stop (in Watampone) rond 13:15 uur om wat te eten. Na het eten bezoeken we het tegenover het restaurant gelegen museum van Andi Mapasissi met allerlei prullaria uit lang vervlogen tijden. Laten ze eerst opruimen en schoonmaken die handel en dan Drijvend vissersdorp op het Tempemeer. fatsoenlijk uitstallen voor dat het het bekijken waard is. Snel wegwezen dus! We rijden door naar Sengkang en bezoeken een drijvend dorp van vissers. We genieten met volle teugen van het tochtje en komen na een klein half uur aan bij een twintigtal drijvende huisjes midden op het gigantische meer. Bijzonder om te zien hoe deze mensen leven. Niet alle huizen zijn meer bewoond maar de huizen die dat wel zijn zijn dat niet alleen voor de toeristen. Deze mensen leven daar het hele jaar door. Na een kopje thee met gebakken banaan en een tijdje van de rust en van de vogels te hebben genoten, stappen we weer in ons bootje en varen terug naar Sengkang. Udin staat ons al weer trouw op te wachten en twee straten verder zit ons hotel. Ondanks de aankondiging van de reisorganisatie dat het een eenvoudig hotel is valt dit alleszins mee. Een bijna nieuw hotel en van alle gemakken voorzien. Heel wat beter dan het hotel in Bira; hulde. Trees vraagt of we met z'n vieren willen eten en omdat we er toch nog iets "in" willen doen voor onze trouwdag stemmen we daarin toe. Ze neemt ons mee naar een nogal ongezellig tentje waar je overigens prima kunt eten. We besluiten de hele rekening te betalen en deze rib uit ons vakantiebudget kost ons 150.000 rupiah, omgerekend is dat ongeveer Ä 10.00 voor 4 personen. Eenmaal terug bij het hotel nemen we nog wat te drinken op het terras voor het hotel waarna we om 9:30 uur de kamer opzoeken. Een uurtje later gaat het licht uit.

Dinsdag 22 april. Sengkang - Rantepao

Naar boven

Om 7:00 uur loopt de wekker af maar tegen die tijd ben ik al gedoucht en aangekleed. Betty kan er gelijk achteraan en we schuiven rond 7:30 uur de stoelen aan voor het ontbijt. Het ontbijt is eenvoudig maar er is niets mis mee. Om precies 8:00 uur stappen we weer in onze auto voor een rit van ongeveer 250 km naar Rantepao. We rijden naar de rand van Sengkang waar we wat weverijtjes bezoeken. Niet veel bijzonders en de stop (en tijd) niet waard. Als we weer onderweg zijn stoppen we weer een kleine 2 uur later in het dorpje Siwa. In een kleine warong langs de kant van de weg lassen we een plaspauze en tijd voor kopje koffie in. Weer 2 uur later even de benen strekken tijdens een tankstop. Echt nodig was dit niet want weer 20 minuten verder stoppen we bij Waroeng Bu'El in Palopo voor een lunch. Voor 40.000 rupiah eten we Mie Goreng en Sup Bakar. Met nog wat te drinken erbij zijn we voor 52.000 rupiah klaar. Na onze buikjes rond gegeten te hebben is het nog 2 minuten rijden naar de Jami Moskee de oudste moskee van Sulawesi. Een leuk bezoekje waar de Iman ons van alles  (via Trees) over de historie van de moskee en de tijd dat de Hollanders er nog de baas waren vertelt (het was eenDe typische huizen van de Toraja's. klein oud mannetje van in de tachtig denk ik). Een kleine drie kwartier later vertrekken we naar Toraja-land. Vanaf hier gaan we de bergen in en zien we het ene mooie vergezicht na het ander maar de klappers komen pas als we weer aan het dalen zijn. Hier is het land van de Toraja's pas echt begonnen en zien we de traditionele bouwstijl in al zijn pracht en praal te midden van de fel groene sawa's. Woorden schieten te kort om dit te omschrijven. Genietend wordt het laatste stuk naar Rantepao afgelegd. Om half vijf worden we afgezet bij hotel Luta Resort Toraja. Kamer 329 blijkt een mooie ruime schone kamer te zijn met een tweepersoons bed, twee clubfauteuiltjes, een bureautje, een kledingkast en een mooie douche met uitzicht op de binnentuin. We pakken de tassen uit en lopen dan naar beneden naar het kleine zwembadje. Het kost enige moeite voor we de eerste slagen maken want het water is behoorlijk koud (toch knap in een land waar het elke dag 25 graden of warmer is)!! Weer terug op de kamer springen we onder de douche en doden de tijd tot het eten met de gebruikelijke dingen als lezen, reisverslag bijwerken en muziek luisteren. Helaas hebben we vandaag geen Wifi op de kamer dus dat is wat minder. Het is al 19:30 uur als we Rantepao in lopen. We weten niet waar iedereen hier gaat eten want alle wanungs en andere restaurants zijn uitgestorven. Na wat rondgelopen te hebben lopen we restaurant Mambo vlak naast ons hotel gelegen binnen waar we heerlijk eten. We drinken na de tijd nog wat in de lounge van ons hotel omdat daar wel Wifi is maar dit is ook geen succes. Dan wel en dan geen verbinding en elke keer weer een aantal keren proberen aan te melden. Na enige tijd geef ik het op. We drinken ons drankje op en lopen terug naar de kamer.

Woensdag 23 april. Rantepao - Excursie Toraja land

Naar boven

Vandaag gaan we de hele dag op pad door Toraja-land. We staan om 7:45 uur op en zijn om 9:00 uur na een ontbijtje in de lounge waar Trees al op ons wacht. Na een rit over slechte wegen door het binnenland komen we aan in het eerste dorp wat we vandaag bezoeken: Durung. Wat we hier aantreffen is niet voor mensen met tere zieltjes of leden van de Partij Voor De Dieren. Op de centrale plaats in het dorp liggen al een aantal gedode varkens en 4 gekeelde waterbuffels. Op het moment dat wij het bebloede "plein" oplopen wordt een vijfde waterbuffel net gekeeld waarna deze er vandoor gaat met een man aan een touw achter zich aan. Ver komt de buffel niet want een meter of 10 verder stort hij ter aarde. Een paar minuten later herhaalt dit schouwspel zich met dien verstande dat deze waterbuffel besluit mijn kant op te komen en ik even een sprintje moet trekken om niet de rest van de dag helemaal onder het buffelbloed verder te moeten. Nadat ook deze buffel het leven heeft gelaten komt er een leger mannen het plein op en beginnen zij de gedode waterbuffels vakkundige te slachten. Enige uitleg is hier misschien op z'n plaats; we zijn aangeland bij een deel van de ceremonie ter gelegenheid van een begrafenis van een Toraja-man of vrouw. Nadat we dit hebben gezien lopen we terug naar de auto om naar een volgend dorp (Langda) te gaan waarvan onze gids weet dat daar de volgende fase van een begrafenisceremonie, die soms wel 7 dagen kan duren, aan de gang is. Hier is het tafereel (iets) minder bloederig. In Langda is de ontvangst aan de gang van alle families van de overledene. Het betreft een man van in de 60 met 6 kinderen, die twee maanden geleden aan een hartaanval is overleden. We worden door een deel van de familie uitgenodigd om bij hun plaats te nemen en krijgen koffie, thee en lekkers aangeboden. Iedereen die komt wordt geacht een cadeau mee te nemen (wij hadden enige sloffen sigaretten bij ons wat gebruikelijk schijnt te zijn). Grotere families komen met een al dan niet levend varken dat ook hier direct geslacht en klaar gemaakt wordt. Het lijkt allemaal nogal raar maar het gaat te ver om hier de hele ceremonie en de tradities van de Toraja's uit de doeken te doen. Na een allerhartelijkst samenzijn wordt er afscheid genomen, adressen uitgewisseld (voor mijn foto's) en worden we nog even uitgenodigd om bij de overleden man langs te gaan. Er van uitgaande dat deze in een kist zal liggen gaan wij op dit verzoek in en worden door een broer en de vrouw van de overleden man ontvangen bij zijn kist. Tot onze schrikt blijkt de kist geopend te zijn en staan we even later "oog in oog" met een twee maanden geleden overleden en intussen gebalsemde, voor ons onbekende, man. Via Trees hebben we even een kort gesprekje met de broer en vrouw en lopen dan terug naar de auto. Dit lukt overigens niet nadat we met enige neefjes en nichtjes op de foto zijn gegaan. Al met al een bizarre ochtend tot nu toe. De volgende stop is van een hele andere orde: een plas- en eetpauze. Na dit oponthoud rijden we naar Suaya waar we de Baby-boom bezoeken. Dit is een dikke boom waarin de kinderen die zijn overleden en geen 7 maanden oud zijn geworden worden begraven. Hiervoor wordt er een holte in de boom gehakt en wordt hetMooie oude rijstschuur in Toraja-stijl. kind er rechtopstaand en in doeken gewikkeld in gezet. Deze holte wordt afgedekt met iets van riet waarna in de loop van de jaren deze holte zichzelf weer sluit. Bijzonder. Terug in de auto rijdt Udin ons naar Londa waar een grot is waar volwassenen worden begraven. Erg bizar allemaal vandaag. Maar de Toraja's staan op een hele andere manier in het leven en gaan heel anders met hun doden om dan wij. Dat blijkt wel bij de grot. Om te beginnen staan hier buiten allemaal beelden van overleden mensen die in de grot begraven liggen en verder staan er verschillende kisten open en bloot voor de grot. In de grot wordt het nog aparter want daar staan in allerlei hoeken kisten van overleden mensen behorende tot dezelfde familie op elkaar gestapeld. Omdat sommige van deze kisten hier al lang staan zijn deze intussen in elkaar gezakt en liggen er door de grot verspreid her en der schedels en botten naast dichte kisten. Nou ja, het is me het dagje wel. En alsof de duivel er mee speelt; als we de grot uitkomen stort een tropische regenbui zich over het landschap en ons uit. We trekken onze regencape's aan en lopen terug naar de auto. Verscholen in de auto voor het onweer en de in grote hoeveelheden neerkletterende regen rijden we terug naar ons hotel. Het is 16:30 uur als we hier aan komen en de komende twee en half uur blijft het regenen. Als het weer droog is lopen we naar Aras Cafe om te eten. Ik had het adres via de balie gekregen en het blijkt geen misser. Een leuk ding om te zitten met prima eten. De daghap van Betty (Waterbuffelsteak) was misschien nog iets te "well done" maar mijn Varkens-ketjap schotel was super. Misschien niet de goedkoopste tent (180.000 rupiah voor het eten en 2x drinken) maar het geld alleszins waard. Eenmaal terug in het hotel nemen we nog even plaats in de lounge (onder het genot van een drankje) om contact met het thuisfront op te nemen. Iets dat dit keer prima lukt. Hierna naar boven en oogjes toe.

Donderdag 24 april. Rantepao - Excursie Toraja land

Naar boven

Vandaag de wekker op 7:30 uur gezet. Ik maak Betty op dat tijdstip wakker maar ben zelf dan al gewassen, geschoren en (bijna) aangekleed. We lopen naar beneden om te eten en lopen dan gelijk door naar de lounge zodat we om 8:30 uur kant en klaar zijn als Trees komt. We rijden eerst naar het zuiden naar Lemo. Hier is een rotswand met graven met daarnaast een soortGraven met de Tau Tau's in Lemo. balkonnetjes met zo genaamde Tau Tau's. Dit zijn poppen die lijken op de overleden personen die in de graven ernaast liggen. Deze traditie wordt nog steeds gevolgd maar deze graven zouden een van oudste van Toraja zijn en al stammen uit de zeventiende eeuw volgens Trees. We schieten een paar mooie foto's en lopen dan terug naar de auto. De volgende stop is bij een kleine supermarkt waar we pennen, schriften en ballonnen inslaan voor ons volgende bezoek; een basisschool. Deze school staat in Bori'Ranteletok en bestaat uit een basisschool tot groep 6 en een school voor voortgezet onderwijs die nog 4 jaargangen telt. We worden uitgenodigd door een super enthousiaste juf van groep 1. De kinderen zijn in het begin een beetje verlegen maar als de juf een lied inzet gaan ze helemaal los en kan de verre omgeving mee genieten van de gezongen liederen. Tjonge, tjonge wat een enthousiasme en overgave. We overhandigen de spullen aan de juf die er zichtbaar verlegen onder wordt en ons op allerlei manieren probeert te bedanken. Als afscheid wordt er weer een lied gezongen en wordt het alfabet opgezegd. We kijken nog even naar binnen bij een aantal van de andere megagrote klassen (tussen de 40 en 50 leerlingen is heel gewoon) en lopen dan weer terug naar de auto, maar niet voordat de juf van groep 5 ons ook nogmaals heeft bedankt. Volgens mij is alles wel goed terecht gekomen. We rijden verder naar Batutumonga. Dit wat hoger gelegen dorp biedt een prachtig zicht op de vallei waarin Rantepao ligt. De weg is op sommige stukken erg slecht en de vele fotostops helpen ook niet om het eindpunt te bereiken. Maar wat een schitterende omgeving. Onderweg stappen we nog een keer uit om een deel van het traject lopend af te leggen. Op ons eindpunt eten we wat bij een restaurant met een uitzicht om van te watertanden. Op de voorgrond sawa's met daar achter bossen en bergen en daar tussen de vallei met Rantepao. Allemachtig prachtig. Na het eten moeten we helaas (wat de weg betreft) over dezelfde weg weer terug maar de schitterende vergezichten en Toraja-dorpjes die her en der over het gebied verspreid liggen maken erg veel goed. Het is intussen al laat in de middag en we besluiten om Kete Kesu, dat ook nog voor vandaag op het programma stond, morgenvroeg te doen en nu alleen nog Nanggala te bezoeken. Nanggala blijkt, zoals al aangegeven in ons boek, een prachtig rustig dorpje te zijn dat weinig door toeristen wordt bezocht. Iets wat bevestigd wordt tijdens ons bezoek want we zijn de enige aanwezige toeristen. Deze onbekendheid is overigens geheel onterecht want het is een klein maar prachtig dorpje met als bonus een aantal bomen die vol hangen met vliegende honden (een soort reusachtige vleermuizen). We stappen weer in de auto en rijden terug naar ons hotel. Onderweg wordt het al langzaam wat donkerder en de eerste gigantisch onweersknal biedt niet veel hoop op een droge avond. Eenmaal terug in het hotel bestuiten we toch om een bemo (brommertaxi) te nemen naar de plaatselijk markt om daar nog even rond te snuffelen. Het is een grote groente- en fruitmarkt met ook een aantal viskramen maar veel van dat alles is al dicht. Bij de eerste spetters zoeken we weer een bemo op en laten ons terug brengen naar het hotel. Eenmaal terug op de kamer wordt er even opgefrist voordat we om 19:00 uur wederom een bemo nemen, want het regent nog steeds, dit keer naar Dulang Cafť/Rimiko Restaurant. We bestellen allebei een ander gerecht maar eten beiden prima. Na de terugtocht met dezelfde bemorijder blijven we nog even in de lounge van het hotel zitten om wat te drinken en met horten en stoten wat mails te lezen van het thuisfront. Het is bijna 22:00 uur als we onze kamer opzoeken.

Vrijdag 25 april. Rantepao - Makassar

Naar boven

De wekker staat om 6:25 uur en loopt op die tijd ook netjes af. Douchen (weer met koud water), aankleden, rekening betalen en ontbijten. Het is dan 7:20 uur als we klaar zitten in de auto en we even op Trees moeten wachten. We rijden vandaag terug naar Makassar, een rit van Het redelijk authentieke dorp Kete Kesu. rond de 8 uur en ongeveer 300 kilometer. De eerste stop is in Kete Kesu. Gelukkig dat we hier nog heen gaan want dit is toch een van mooiste dorpen die we gezien hebben. Misschien een wat hoog openluchtmuseum gehalte en toeristisch maar zeker de moeite waard. Prachtige huizen en rijstschuren en als kers op de taart verschillende (soorten) graven. Vanaf hier rijden we zuidwaarts naar Makassar. Het eerste stuk is nog vrij heuvelachtig met over het algemeen een redelijk weg. Bij Salubarani rijden we Toraja-land uit. Het is 11:15 uur als we even stoppen voor een koffiestop bij een tentje genaamd Panorama. Aan de naam, en de koffie, is niets verkeerd want aan de achterkant vanaf het terras hebben we een schitterend uitzicht over het bergachtige landschap. 15 minuten later stappen we weer in voor de volgende etappe. Twee uur later volgt vlak voor Pare-Pare een korte tank- en plasstop. In Pare-Pare eten we wat bij Chinees restaurant AziŽ om daarna via Barru verder te rijden richting Makassar. Onderweg wordt om 16:45 uur nog even een rek-, strek- en plaspauze ingelast voor we aan het laatste stuk(je) beginnen. Het loopt tegen zessen als we bij het ons bekende hotel Pantai Garupa aankomen. Dit is namelijk hetzelfde hotel als tijdens onze eerste nacht in Sulawesi. We gooien de koffers op het bed en lopen naar de bar aan de waterkant. Hier zit een stel dat we de hele reis op Sulawesi al tegen komen. We schuiven aan en het komende anderhalve uur worden de belevenissen van de afgelopen dagen uitgewisseld. Om 19:15 uur lopen we terug naar onze kamer. We frissen ons even lekker op (we hebben weer warm water) en lopen dan weer naar dezelfde bar om wat kleins te eten. We bekijken de kaart en kunnen er beiden niets bijzonders op vinden dus besluiten we niets te eten en de zak bananenchips die we vanmiddag tijdens een koffiestop hebben gekocht op de kamer soldaat te maken tijdens een rustig avondje lezen. Zo gezegd zo gedaan.

Zaterdag 26 april. Makassar - Kuta

Naar boven

Vandaag geen wekker gezet omdat we lekker rustig aan kunnen doen want we vliegen pas om 19:25 uur naar Bali. Om 8:45 uur schuiven we aan voor een heerlijk ontbijtbuffetje. We kunnen tot 13:00 uur gebruik maken van de kamer dus we doen het tot die tijd rustig aan en zitten heerlijk in de schaduw op ons balkonnetje met uitzicht op zee en de haven van de veerbootjes die van de omringende eilandjes komen. We lezen wat maar in de haven is ook de hele tijd bedrijvigheid en voldoende afleiding. Om 13:00 uur zetten we de tassen bij de balie en lopen in nog geen 10 minuten naar fort Rotterdam. We bezoeken beide musea (aardig om even te zien maar geen must) en lopen het fort nog even rond. Daarna gaan we aan de overkant wat drinken bij een van de tentjes die daar in grote getale zijn neergezet. We zijn wat eerder terug bij ons hotel dan de bedoeling was dus we bestellen beiden een verse ananassap en doden de tijd met lezen en het reisverslag bijwerken. Iets voor vieren zijn Trees en Udin er ook en stappen we in en worden door het superdrukke verkeer (i.v.m. het weekend?) naar de oude haven gereden. Hier worden de vaak houten schepen al vele tientallen jaren geladen en gelost. Ook nu worden er nog verschillende schepen door dragers met de hand gelost en geladen. Deze dragers dragen soms tot 3 zakken op hun schouders over een super smalle loopplank het schip op. Na hier een half uurtje rondgelopen te hebben lopen we terug naar Udin en de auto om het laatste stukje naar het vliegveld af te leggen. We vliegen om 19:25 uur dus als we iets na vijven bij het vliegveld aankomen zijn we ruim op tijd. We bieden Trees en Udin een enveloppe met inhoud aan voor de bewezen diensten van de afgelopen dagen en lopen dan naar binnen. Onze incheckbalie staat nog niet op de schermen dus we gaan eerst een kopje koffie drinken en wat kleins eten. Het drinken krijgen we vlotjes maar vooral de mini loempiaatjes voor mij blijken een onoverkomelijk probleem. Als deze er een uur later nog niet zijn en ik af wil rekenen worden ze net opgediend. Helaas waren ze het wachten ook nog niet waard (super zout, veel te vet en bijna geen vulling). Ik eet de helft op en reken dan af. Onze balie is intussen bekend dus we lopen er gelijk heen en checken in. Daarna gelijk door naar Gate 01. We zitten nog maar net als er iemand van Garuda Airlines naar ons toekomt met de mededeling dat onze vlucht 2 uur vertraging heeft en of we niet met de vlucht meewillen die klaar staat. Dat willen we natuurlijk wel! We pakken het boeltje bij elkaar en lopen naar Gate 02. We zitten nog niet in het vliegtuig of we taxiŽn al richting de startbaan. Eenmaal in de lucht en een kleine snack verder zetten we de landing ook al weer in want de vlucht is maar 1 uur en 7 minuten. We halen de bagage op en lopen naar buiten. Daar zou iemand van het Ibis hotel moeten staan met een bordje met onze namen erop maar we vinden niemand. Het kan natuurlijk te maken hebben met het feit dat we nu 45 minuten eerder zijn. Dus wachten we 45 minuten. Als er dan nog niemand is bellen we het hotel. Daar wordt gezegd dat er iemand 10 minuten geleden vertrokken is. Na nog 10 minuten wachten nemen we een taxi naar het Ibis hotel. Daar aangekomen krijgen we duizend maal excuses en worden de door mij geclaimde taxikosten zonder aarzeling betaald. We krijgen een kleine maar schone en van alle gemakken voorziene kamer op de 5e verdieping. Na een heerlijke douche lopen we naar beneden en willen wat drinken. De bar ziet er niet echt gezellig uit daarom proberen we het buiten. Blijkbaar zitten we aan de verkeerde kant van Kuta want na 20 minuten lopen nog geen bar gezien. Dan maar terug naar het hotel. Daar aangekomen hebben we in een drankje ook geen zin meer dus lopen we naar onze kamer en lezen nog wat voor we het licht uit doen.

Zondag 27 april. Kuta - Pemuteran

Naar boven

Vandaag worden we om 12:00 uur bij het hotel op gehaald voor een rit naar het noorden van Bali. We hebben tijd genoeg dus doen het 's morgens rustig aan. Na een prima nachtrust  schuiven we om 9:15 uur aan voor ons ontbijt. Hierna gaan we terug naar de kamer om de tassen in te pakken en doden de tijd tot 11:45 uur. Dan lopen we naar beneden waar Suyana, onze gids voor de komende dagen, al op ons zit te wachten. We lopen naar ons busje, een zelfde Suzuki Arena als in Sulawesi, waar we worden voorgesteld aan Puti onze chauffeur. We rijden via Baturiti, Bedugul, Singaraja en een lunchstop in Lovina naar Pemuteran in het noordwesten van Bali. Tijdens het inchecken wil onze gids hoogst persoonlijk even het programma voor de komende dagen aanpassen maar daar steken we een stokje voor. We denken dat we duidelijk zijn geweest; we hebben dit zo geboekt en hij kan niet zonder overleg het programma wijzigen. We worden naar onze bungalow gebracht en dat is een zeer aangename verrassing. Een erg leuk en ruim huisje met een groot terras met stoeltje aan de voorkant en een groot twee persoonsbed met vaste klamboe. Betty is helemaal weg van de "buitendouche" en toilet. Geen klein hokje maar een prachtig grote douche met een apart toilet op een soort binnenplaats in de openlucht. We maken een verkenningsronde over het terrein en dan blijkt dat we 12 meter van het strand af zitten, 10 meter van het zwembad (met bar) en 20 meter van het restaurant. We hebben het super getroffen. We springen onder de douche en genieten van het buiten zijn. Als we klaar zijn met alle "werkzaamheden" lopen we even naar de receptie om de was te laten doen. Dan lopen we naar de bar voor een welverdiend drankje en een aansluitend diner. Uit alles blijkt dat Hotel Taman Sari Bali een klasse hotel is want de bediening is prima en hetzelfde geldt voor het eten. We zitten met z'n tweetjes nog even gezellig na met uitzicht over zee en lopen dan terug naar ons huisje. Niet veel later zien d buren dat bij ons het licht is uitgegaan. Morgen is er weer een dag waarop we redelijk vroeg uit de veren moeten.

Maandag 28 april. Pemuteran - Trekking in Bali Barat NP

Naar boven

De wekker was gezet om 6:45 uur en dus worden we om deze tijd gewekt door de ingestelde melodie van de telefoon. Vandaag hebben we s' morgens een trekking door het National Park en de middag vrij te besteden. We wassen ons en kleden ons aan en lopen dan naar het restaurant voor een ontbijtje. Geen buffet vandaag en morgen maar een kaart met Continental-, American- of Indonesian breakfast. Betty gaat voor de American en ik voor de Continental. Een half uurtje later melden we ons bij de balie. Onze chauffeur staat al klaar. Het is 20 minuten rijden naar de plek waar we de wandeling (onder een trekking versta ik toch iets anders) beginnen. Onderweg pikken we onze gids nog even op en zijn 15 minuten later op de plaats van bestemming. We wandelen eerst een stukje langs zee waar de mangrovebossen de overgang vormen tussen land en water. Hierna vervolgen we onze uiteindelijke 1:45 uur durend wandeling verder door het bos. We zien onder weg een paar makaken maar verder alleen wat insecten, vlinders en vogels. Hoe ze allemaal heten weet ik niet meer wel dat we twee soorten ijsvogels hebben gezien. Eenmaal De prachtige onderwaterwereld van Noord Bali. terug bij het busje brengt deze ons terug naar ons hotel. Betty neemt even een douche om het zweet van zich af te spoelen maar ik doe dat dadelijk wel in zee. Want vanmiddag hebben verder niets gepland behalve lekker luieren aan zee. We nemen samen even een duik in het (super warme) water en dan gaat Betty op een strandbedje liggen en ik een half uurtje snorkelen. Voor we het water in gaan hebben we allebei nog een massage besproken dus als het 14:00 uur is lopen we daar heen. Ik voor een uur durende bodymassage, heerlijk stevig maar niet te, en Betty voor een nek- en schoudermassage en een manicure want als we allebei klaar zijn is het is intussen 15:30 uur dus niet raar dat mijn buikje zich begint te roeren. We drinken allebei een heerlijk vruchtensapje en ik neem er een portie kleine mini loempiaatjes bij. Daarna is het zwemmen en niets doen geblazen en tussen door ga ik nog een keer drie kwartier snorkelen. Het loopt tegen zessen als we ons huisje weer opzoeken en we alle twee even onder de douche springen.  We nemen even onze rust naar zo'n inspannende middag en lopen om 19:30 naar het restaurant van ons hotel. Ook deze keer krijgen we heerlijk eten voorgeschoteld terwijl we aan een tafeltje op het strand zitten. Na het eten nemen we nog een afzakkertje omdat we maar geen afscheid kunnen nemen van onze prachtige plekje. Eeuwig kunnen we er niet blijven zitten dus tegen tienen pakken we ons boeltje en lopen naar ons huisje. We pakken onze tassen voor het grootste gedeelte vast in voordat we slapen gaan.

Dinsdag 29 april. Pemuteran - Ubud

Naar boven

Vandaag moeten we afscheid nemen van dit prachtige plekje en wordt de reis voortgezet naar Ubud. De wekker staat om 6:45 uur zodat we rustig aan kunnen doen. Na de sanitaire verplichtingen lopen we voor twee American breakfast naar het restaurant. We kunnen het nu nog dus pakken we weer een tafeltje op het strand. Na het ontbijt lopen we terug naar ons huisje en pakken onze tassen en lopen naar de receptie, betalen onze rekening en stappen in het klaar staande busje. Op de weg naar Ubud hebben we verschillende stops. De eerste drie zijn Vele parasols in de Malanting tempel op Bali. tempels. De eerste is de Hindoestaanse Pura (Pura is Indonesisch voor tempel) Pulaki, de tweede is ook een Hindoestaanse en wel de Pura Melanting. De derde tempel is een vreemde eend in de bijt want dat is de enige Boeddhistische tempel van Bali; de Brahma Arama Vihara. We rijden verder en stappen onderweg uit voor een wandeling van ongeveer 500 meter naar beneden naar de Git Git waterval. We zitten op bijna 900 meter hoogte dus een lekkere temperatuurtje voor een wandeling. Dat merk je natuurlijk het meest op de terugweg heuvel op. We rijden verder, met  onderweg nog een aantal fotostops, naar de laatste en mooiste tempel van vandaag: Ulun Danu. De tempel ligt prachtig aan de rand van Lake Bratan wat een aantal schitterende foto's oplevert. Het is intussen al na tweeŽn dus etenstijd. Het door Suyana voorgestelde restaurant wordt door ons snel afgewezen. Groot, toeristisch, ongezellig en alleen maar een buffet voor een pittige prijs. We maken hem duidelijk dat we hier niet willen eten. Hij stelt voor om eerst naar de groente- en fruitmarkt in Bedugul te gaan en dan terug naar het restaurant van de Ulun Danu tempel. Prima keuze blijkt achteraf. De groente- en fruitmarkt in Bedugul is een klein, gezellig, maar wat toeristisch marktje waar ik flink moet afdingen op het fruit (ramboetan, salak, aardbeien en een mango) dat we kopen. Doordat we al een tijdje in IndonesiŽ zijn weet ik intussen wel hoe de prijzen liggen dus ik krijg het voor een derde van het gevraagde bedrag, wat me na de tijd een compliment oplevert van onze gids. We kopen nog wat bananenchips en macadamianoten. Tussendoor schaf ik me een nieuwe zonnebril aan, voor een prikkie, voor de rest van de vakantie omdat die van mij vanmorgen gebroken is. Dan rijden we terug naar de tempel, 5 minuten, en eten daar, tegen de verwachting in, heerlijk. Vooral de door ons beiden bestelde verse aardbeiensmoothie is uit de kunst. Als we het laatste stuk inzetten naar Ubud vragen we of ze om willen rijden via Jatiluwih waar, volgens ons boek, de mooiste rijstvelden van Bali te vinden zijn. Dat willen ze wel maar dan moeten we 200.000 rupiah (is ongeveer Ä 12.00) toeslag betalen. We willen het graag zien dus daar stemmen we mee in maar toch maar even na de tijd bij onze reisorganisatie navragen of dat gebruikelijk is. Het boek heeft niets te veel gezegd: het is een prachtig gebied met schitterende groene sawa's. We lopen er een stukje tussendoor waarna onze auto ons aan het eindpunt weer oppikt. Vanaf hier is het in ťťn ruk door naar het Sahadewa hotel in Ubud. Er heerst wat verwarring als we aankomen maar het is ons niet duidelijk waarom. Uiteindelijk krijgen we een mooie ruime kamer met een groot tweepersoonsbed met, net als afgelopen dagen, een klamboe er omheen. Het doet altijd wat "hemelbedachtig" aan. We pakken een douche, eten wat van het fruit wat we vanmiddag hebben gekocht en schrijven een aantal e-mails. Het loopt tegen achten als we even bij het restaurant van ons hotel naar binnen kijken. Er staat 7 man bediening op ons te wachten maar gasten zijn er niet. Dus we maken ons weer uit de voeten en lopen naar Monkey Forrest Road. We willen kijken of we nog wat herkennen van de vorige keer dat we in Ubud waren. De teleurstelling is groot. Behalve de markt en het Monkey Forrest zelf zegt ons de rest niets. We hadden toen een hotel aan deze weg maar dat kunnen we zelfs niet weer vinden. Wat we wel vinden is een leuk restaurantje met deze keer eens geen Gammelan muziek maar een beetje, een jazz-achtig deuntje wat later over gaat in loungemuziek. We krijgen, zoals we de laatste tijd gewend zijn, weer prima te eten in het Bibianu Cafe. Je kunt overigens wel merken dat je in een toeristengebied zit want de prijzen zijn ook navenant. Rond tien uur lopen we terug en ploffen we rond half elf in ons bed. Nog even lezen en ontspannen en dan wordt de wekker gezet en de lamp uitgedaan.

Woensdag 30 april. Ubud

Naar boven

Als de wekker afloopt ben ik al geschoren en gewassen. Ik maak Betty wakker en kleed mij verder aan. We lopen naar het restaurant voor een ontbijt(buffet). Als we zijn uitgegeten halen we onze rugzakken op en zijn ruim op tijd bij de receptie. Het is iets na 8:30 uur als ons busje zich in beweging zet. Vandaag een druk maar afwisselend programma met tempels, winkels en een dansvoorstelling. Om de komende dagen te kunnen bekostigen wordt er eerst een stop gemaakt bij een ATM om te pinnen. Hierna rijden we door naar een winkel waar ze de parasols verkopen die we bij alle tempels zien. Betty is er in de tussentijd helemaal weg van. Er wordt een mooie uitgezocht maar dan moet er nog onderhandeld worden en worden gekeken hoe we het ding in Nederland krijgen. Omdat dit te lang gaat duren laten we hem apart zetten en gaan later op de dag weer terug. We moeten nu wel weg want de volgende stop is bij een voorstelling van de Barong- en Krisdans die om 10:30 uur begint. We zijn ondanks alles nog mooi op tijd en hebben een plaatsje op de eerste rij. Ik ben er niet zo'n fan van maar Betty geniet met volle teugen. Ach, het is allemaal wel aardig als het je interesseert. Mij dus minder. De volgende stop is voor de toerist die zich graag wil laten afzetten. Een joekel van een winkel annex fabriek van batikstoffen en aanverwante artikelen. Er zitten bij de ingang twee meisjes wat met hete was op een stuk stof te frŲbelen maar met het maken van batikstoffen heeft dit niets te maken. We lopen de gigantische winkel tegen beter weten nog even in maar staan met 2 minuten weer buiten. Tijdsverspilling. Omdat we nog een afspraak open hebben staan bij "parasolwinkel" is de volgende stop daar. Over de prijs van de parasol zijn we het snel eens maar over hoe we hem mee moeten krijgen naar Nederland niet. Hij is te groot voor de koffer en ook de groot als handbagage. Ze willen, in de winkel, de steel wel in stukken zagen maar dan nog gaat het niet lukken (en over hoe we de steel weer aan elkaar krijgen is ook niet nagedacht). Er wordt met DHL gebeld maar het versturen met deze maatschappij kost volgens de dame die ik aan de telefoon heb $ 190,00. Niemand kan ons vertellen waar een postkantoor zit waar je hem gewoon per post naar Nederland kunt sturen. Het uiteindelijke resultaat is geen parasol en een hevig teleurgestelde Betty. Dan maar op weg naar de volgende bestemming: het dorpje Celuk. Dit dorp staat bekend als het zilverdorp van Bali. Suyana levert ons af bij een pand waar we een korte uitleg krijgen hoe de zilveren sierraden hier worden gemaakt maar het uiteindelijke doel hiervan is ons uiteraard in de winkel zien te krijgen. En dat lukt! Betty koopt een paar mooie oorbellen en wegwezen, op naar de volgende commerciŽle stop: een fabriek/winkel met houtsnijwerk in Mas. Ook hier is onze interesse in de aangeboden waar snel gedoofd. HoewelOffertjes bij de heilige waterbronnen van Tirta Empul. sommige stukken prachtig zijn gemaakt is het of te kitsch, te groot of niet onze smaak. We stappen weer in de auto en gaan voor de verandering weer een keer op de culturele tour. De volgende stop is Goa Gajah oftewel de heilige Olifantengrot/tempel uit de 11e eeuw. Deze in de rotsen uitgehakte grot doet al eeuwen dienst als religieuze plek voor diverse geloofsrichtingen. Grappig om te zien hoe uitingen zich hiervan hebben vermengd. Bij de ingang krijgen we een sarong omgebonden en lopen we een rondje en gaan daarna op voor de volgende stop. Dat zijn de Heilige waterbronnen van Tirta Empul vlak bij het plaatsje Tampaksiring. We krijgen weer een sarong om en lopen op ons gemakje even rond. Wel mooi om te zien dat de bronnen er niet alleen voor de toeristen liggen maar dat ze ondanks het toeristische karakter ervan nog door de Balinese bevolking worden gebruikt in het beleiden van hun geloof. Er zijn verschillende mensen die zich wassen in het heilige water. We lopen verder en aan het eind eten we nog wat in een klein restaurantje dat op het terrein ligt.

Weer buiten gaan we vol goede moed op voor onze laatste commerciŽle onderbreking. Het betreft een kleine koffiebranderij annex winkel. Wel het leukste commerciŽle stopje van vandaag. We lopen eerst door een soort botanische tuin met allerlei bomen, struiken en planten met kruiden en meer van dat spul voordat we bij het gebouw aankomen. Als eerste krijgen we een uitleg over de verwerking van de geplukte koffiebonen tot de gebrande en gemalen koffie. Daarna krijgen we een selectie van 7 koffie- en 3 thee soorten voorgeschoteld om te proeven. Uiteraard volgt daarna het onvermijdelijke winkeltje. Deze keer laten we ons wel verleiden wat te kopen en lopen met wat pakjes koffie en thee naar de auto.

De laatste halte voor vandaag is "Monkey Forrest" oftewel het heilige Apenbos. Dit is voor ons wel apart want dat is de enige overlapping van deze reis met onze eerste reis naar IndonesiŽ in 1999. Toch herkennen we niet veel van het geheel, ook al omdat we toen prachtig weer hadden en nu de regen met bakken uit de hemel op ons neergestort wordt zo gauw we de entree van het park betaald hebben. Onder de paraplu lopen we nog wel even het terrein op maar na een half uurtje geschuild te hebben (het ziet er niet naar uit dat deze tropische stortbui snel aan zijn einde zal zijn) lopen we terug naar de auto. We stappen in en laten ons terugbrengen naar het hotel waar we om 17:00 uur aankomen. Eenmaal terug op de kamer pakken we allebei een douche om het vandaag opgedane zweet van ons af te wassen. Hierna maken we de tassen gereed voor vertrek omdat we daar morgenvroeg niet veel tijd meer voor hebben. Want we worden al om 3:30 uur bij het hotel opgehaald! Als we hiermee klaar zijn lopen we Ubud nog even in voor een laatste drankje maar zijn om iets over negenen al weer terug waarna we om 21:30 uur gaan slapen.

Donderdag 01 mei. Ubud - Labuan Bajo - Rinca

Naar boven

Het is bijna te vroeg voor mijn wekker maar toch liep deze om 2:55 uur af!!! Vandaag staat een vlucht naar Labuan Bajo op Flores op het programma. Hier gaan we een aantal dagen met een boot varen. Om 3:00 uur krijgen we nog een wake-up call van het hotel dus het is niet vreemd dat we om 3:20 uur300 klaar zijn en naar de receptie lopen. Suyana zit ons al op te wachten. Het is super rustig op de weg dus in een klein half uurtje zijn we op Ngurah Rai airport in Kuta. Veeeeel te vroeg want we kunnen pas om 6:30 uur boarden. Als we bij de ingang aankomen moet we nog een kwartier voor de deur wachten voor we verder kunnen want de bagagecheck is nog niet geopend. Als die open is lopen we door en iets later kunnen we ook inchecken. We lopen naar de Gate en kopen wat te drinken en gaan daar wat zitten lezen. Ondanks dat op het vliegveld de verkeerde Gate (20 i.p.v. 19) en een verkeerd vluchtnummer (GA-4206 i.p.v. GA-4026) voor onze vlucht wordt aangegeven lukt het ons nog net om op tijd in het vliegtuig te zitten. Deze vertrekt met een kleine 10 minuten vertraging voor een vlucht van anderhalf uur. Als ik een tijdje later weer een stukje voor dit reisverslag schrijf, zitten we in de schaduw onder een soort afdakje op het dek van een houten Phisini en varen we richting het eiland Rinca. In de afgelopen tijd, vanaf het vertrek vanaf het vliegveld van Kuta, zijn we door onze gids Ari met een busje opgehaald van het vliegveld van Flores en in 15 minuten naar de haven van Lubuan Bajo gebracht. Daar stappen we in een klein bootje dat ons naar de Kartika brengt. Dit is ons onderkomen, voor ons tweeŽn alleen overigens, voor de komende twee dagen. We varen gelijk uit voor onze privťcruise en het eerste wat we na een klein half uur varen doen is aanleggen bij een klein eilandje met een mooi zandstrand. Hier kunnen we een uurtje zwemmen, snorkelen (er ligt een aardig stukje koraal voor de kust) of even lekker niks doen. Als we weer terug zijn aan boord ga ik dit stukje schrijven en heb ik het idee dat ik al dagen op deze schuit zit. Betty is zich even aan het douchen en als ze klaar is ga ik er achteraan. Ik sta koud onder de douche als er op de deur wordt geklopt dat het eten klaar is. Snel afdrogen en aanschuiven voor een heerlijke lunch, waar we allebei ook wel zin in hebben overigens want we zijn intussen al 9 uur op met alleen een klein broodje en een plakje cake in het vliegtuig. Onderwijl dit alles vaart de kapitein onverdroten verder naar het eiland Rinca. Eenmaal aangekomen worden we met een bootje naar de wal gebracht. Na een klein stukje lopen komen we aan bij de ingang van het natuurpark op Rinca. We tekenen het gastenboek en lopen dan met een ranger (zijn naam is Dar) het park in. In het park kun je kiezen voor de korte, gemiddelde of lange wandeling. Wij gaan voor de lange wandeling want we willen toch de meeste kans hebben om de Komodovaraan te zien. Nou dat komt goed want als we het park in lopen staan er een paar huisjes (overnachtingsplek van de rangers) waar een aantal varanen onder liggen van 1 tot 1,5 meter lang. Helaas zijn dit ook de enige varanen die we te zien krijgen want onze ranger zet het op een lopen en kijkt nergens naar. De 2,5 uur durende wandeling wordt in 1,5 uur afgelegd en 80% van de tijd zien we alleen het pad en onze schoenen. De beste man kan beter Bar(slecht) heten in plaats van Dar want hij is een schande voor zijn collega's en mag de naam ranger absoluut niet dragen. Een aanfluiting. Ondanks dat de zon een groot gedeelte van de tijd achter de wolken zat verstopt was het toch nog knap warm dus het eerste wat we doen als we aan boord zijn is douchen (Betty) en een koud biertje (Peter) pakken. Terwijl wij dat doen zet de boot zich weer in beweging. We varen door tot een mooie baai voor het eiland Komodo. Hier zitten we heerlijk een tijdje op het bovendek een boekje te lezen en te praten met onze gids Ari, een bijzonder aardige jongen van 24 die bijzonder leergierig is en graag alles wil weten. Hoe is Nederland, waar we overal al zijn geweest en hoe het daar was enz. enz. Ongemerkt is het zo half acht en worden we opgehaald voor het avondeten, rijst met vis en kip en twee groene salades met een soepje vooraf. Het dessert bestaat uit kwartjes sinaasappel en schijfjes verse ananas. Hoe krijgen ze het allemaal voor elkaar in zo'n kleine keuken. Hierna lezen we nog wat op het bovendek maar dat is een beetje donker dus daarom zoeken we onze hut op. Het is dan 20:45 uur en we blijven nog even lezen tot het genoeg is geweest want morgen is de wekker gezet om 5:45 uur.

Vrijdag 02 mei. Rinca - Komodo

Naar boven

We staan vroeg op omdat we vanmorgen weer een trekking hebben maar nu op Komodo. Om 5:45 uur loopt de wekker af en proberen we ons enigszins te verfrissen. Dat vraagt soms nogal wat aanpassingsvermogen want het is in de "badkamer" erg krap, er is nauwelijks water(druk) en rechtop staan is voor mij al helemaal niet mogelijk. Maar alles lukt en tegen 6:30 uur staan we paraat voor het ontbijt. Dat laat, tot onze spijt, nog even op zich wachten en in de tussentijd vaart de kapitein al naar Komodo en legt aan in het haventje. Helaas zitten we even later dus vast aan de kade te ontbijten terwijl we vanmorgen zo'n idyllisch plekje hadden. Ondanks het vroege tijdstip smaakt het ontbijt ons prima. Wanneer we klaar zijn met eten stappen we de kade op en lopen de pier af naar het vaste land. We krijgen hier weer een gids toegewezen en kiezen, gezien de ervaring van gisteren, vandaag voor de middellange wandeling. Misschien toch de verkeerde keuze want bij de eerste meters hebben we al in de gaten dat deze gids meer om zijn klanten geeft. We zijn nog geen paar honderd meter onderweg of we hebben al een aantal herten, een wild zwijn en een aantal vogels gezien. We wandelen verder over een veel beter en breder pad dan gisteren met een gids die z'n best doet om ons allerlei wild te laten zien en over de omgeving te vertellen. We lopen over een pad van fijn gestampt koraal en dit maakt zo'n herrie dat alles wat oren en ogen heeft al vertrokken is voordat we er ook maar een beetje bij in de buurt komen. Ondanks dat zien we nog een paar herten maar helaas geen varaan. Ook de groepen die we onderweg tegenkomen, terugkerend van de lange wandeling, hebben geen geluk gehad. Geluk hebben we pas aan het eind van de wandeling wanneer er drie varanen, van anderhalf totDe komodovaraan op Komodo. twee meter, liggen te luieren aan het eind van de wandeling vlak bij de barakken van de rangers. Volgens onze ranger komen ze hier vaker heen omdat ze het eten van de rangers ruiken maar worden ze niet gevoerd omdat dat sinds 1999 streng verboden is. We krijgen uitgebreid de tijd om ze te fotograferen en gelukkig zij er twee die ook nog besluiten een ommetje te gaan maken. Tegen tienen vinden we het genoeg geweest en keren we terug naar onze boot maar niet nadat we onze ranger, met een kleine gift, hebben bedankt voor zijn diensten. Ook Ari heeft overigens zijn uiterste best gedaan om onderweg een varaan voor ons op te sporen maar ook hem is dat, ondanks zijn ervaring als ranger, niet gelukt. Als we terug zijn op de boot varen we gelijk een stukje van 10 minuten naar Pink Beach om daar tot 12:30 - 13:00 uur te zwemmen, snorkelen en een beetje aan het strand te liggen. We gaan eerst samen een stukje zwemmen en daarna gaat Betty aan het strand liggen lezen en ga ik snorkelen. Het is kwart voor een als de honger ons naar het schip lokt en we daar aan toe geven. We krijgen een heerlijke lunch van gebakken kip, een soort kibbeling en gebakken groente met rijst. In de tussentijd heeft de boot zich al weer in beweging gezet richting Kambing Island. We liggen een aantal uren voor anker terwijl we heerlijk kunnen relaxen. Om 17:00 uur varen we met de zon in de rug en een heerlijk windje aan dek verder naar Kambing Island. Het is 17:45 uur als we het anker uitgooien op een honderd meter voor de kust. Op een gegeven moment verschijnen er een aantal grote "vogels" boven het eiland. Dat worden er tientallen, dan honderden, dan duizenden totdat tienduizenden Vliegende Honden (een grote vleermuis soort) een grote golvende slinger vormen vanaf het eiland tot de horizon achter ons. Indrukwekkend, zeer indrukwekkend. Als het te donker is geworden vervolgen we onze weg. We leggen ergens aan maar kunnen niet zien waar omdat het pikdonker is om ons heen. Weer kunnen we de kok onze complimenten doen want hij zet ons elke keer een super heerlijke maaltijd voor. Vanavond eten we: gebonden groentesoep vooraf en daarna 2 gebakken vissen, kippenpootjes in saus, gekookte aardappelblokjes, gekookte groente in saus en dit alles met witte rijst. Van de honger komen we zeker niet om!!! De rest van de avond zitten we heerlijk op het bovendek terwijl een deel van de bemanning op een vlakbij liggend eiland een groot vuur maakt. Ze zeggen dat het voor ons is maar volgens mij vinden ze het zelf maar wat leuk om te doen. Om 22:30 uur pakken we onze biezen en zoeken onze airco gekoelde hut op. Vanaf 23:30 uur spelen zich vreemde dingen in onze hut af. De airco aan ons voeteneind vervolgt, als in een film van Steven King, volledig onafhankelijk zijn weg. Hij gaat aan en uit, hard en zacht, temperatuur hoog of laag zonder dat wij daar ook maar enige invloed op kunnen uitoefenen. Om 0:30 uur heb ik er genoeg van en verlost hem, en ons, uit zijn lijden door de hoofdschakelaar van de airco, die zich gelukkig in onze kamer bevindt, om te draaien. We zetten twee ramen in onze hut open die nog voor enige verkoeling zorgen maar het houdt niet over.

Zaterdag 03 mei. Komodo - Labuan Bajo - Legian (Bali)

Naar boven

Na een desastreuze nacht met weinig slaap proberen we 's morgens, tegen beter weten in, de airco nog een keer maar de geest is nog niet uit de fles. Zo goed en kwaad als het gaat wassen we ons en kleden ons aan. Als we aan tafel gaan is deze al gedekt en kunnen we gelijk eten. Het is een rustige morgen. We zitten wat na te praten met Ari tot, om 8:45 uur, de boot zich in beweging zet richting de haven. Het is 10:00 uur als we aanleggen en we de bemanning bedanken door hen een enveloppe met inhoud te overhandigen. Hierna worden we met de kleine boot afgezet op de kade. Hier staat een auto op ons te wachten. We hebben nog 3 uur voor we op de luchthaven moeten zijn. Deze tijd doden we met een bezoek aan de Batu Cermin grotten en daarna bezoeken we de plaatselijke markt van Labuan Bajo. Voor we naar het vliegveld gaan eten weViskraam op de markt van Lubuan Bajo op Flores. nog wat bij het restaurant tegenover de luchthaven. De landingsbaan met een aantal oude krakkemikkige gebouwen mag eigenlijk geen luchthaven heten. De nieuwe gebouwen staan er vlak achter maar zijn nog niet open dus het is behelpen. Een zandpad er naar toe, een incheckbalie die meer weg heeft van een balie bij de afhaalchinees en een chaos van hier tot ginder voordat we zijn ingecheckt. De wachtruimte is al niet veel beter. Er staan wel airco's en er hangen wel fan's maar geen van alle doen het. Nadat Betty een "aanval" van een reuze kakkerlak op het toilet heeft overleefd besluit ik maar even, tegen mijn gewoonte in, te wachten tot in het vliegtuig. Om 13:45 uur landt ons vliegtuig uit Bali en dat kun je in de wachtruimte prima volgen. We zien dat de bagage wordt ingeladen en mogen dan zelf naar het vliegtuig lopen. Precies op tijd stijgt de ATR72-600 propellerjet op en dus landen we ook precies volgens schema op het vliegveld Ngurah Rai van Bali. Helaas herhaalt zich de scene van de vorige keer dat we op dit vliegveld kwamen: niemand aanwezig om ons op te halen. Na de les van de vorige keer bellen we nu na 10 minuten naar Pacto de Indonesische agent van 333 Travel. Deze begrijpt het niet maar zal zorgen dat er binnen 10 minuten iemand van de organisatie die gestationeerd is op het vliegveld bij ons zal zijn. Deze mijnheer houdt zijn woord en 10 minuten later worden we door een man namens Pacto aangesproken. Hij regelt een taxi voor ons naar het Samsara Inn hotel en betaalt de rit. Eenmaal ingecheckt in het hotel vragen we het hotel om Pacto te bellen over de tijd dat we morgenvroeg opgehaald worden. Binnen 10 minuten hebben we telefonisch bericht en een e-mailbevestiging dat we om 7:45 uur klaar moeten staan om opgehaald te worden voor de boottocht naar Nusa Lembongan. Als we op de mooie schone kamer zijn smachten we naar warm water. Dat is er en we nemen allebei een heerlijke warme douche, wat een verrukking is dat na het gehannes op de boot met koud water. Nadat we allebei weer helemaal fris en fruitig zijn lopen we naar beneden en houden een taxi aan. We willen wat gaan eten in het Hard Rock Cafť van Bali en laten ons daar afzetten. Het is langzamerhand een traditie geworden om, waar we ook zijn, een hamburger te gaan eten in het Hard Rock Cafť, indien aanwezig uiteraard. Het is niet het mooiste of gezelligste Hard Rock Cafť waar we ooit zijn geweest maar de hamburger smaakt weer perfect. Hierna lopen we het bijbehorende winkeltje nog even in en zien een paar mooie T-shirts. We kopen niets want we komen hier over een paar dagen weer terug en dan kijken we wel of we ze dan nog mooi vinden. We lopen door de hectiek van Kuta terug naar ons hotel en nemen ons voor hier, na dťze vakantie, nooit meer heen te gaan behalve als het absoluut niet anders kan. Terug in het hotel mailen en WhatsAppen we nog wat en gaan dan naar de heerlijk koele kamer. De wekker wordt voor morgenvroeg gezet en de rest van de avond wordt lezend en/of muziek luisterend doorgebracht tot dat we de oogleden niet meer gescheiden kunnen houden.

Zondag 04 mei. Legian (Bali) - Nusa Lembongan

Naar boven

Om 6:45 uur loopt de wekker weer af. We doorlopen de gebruikelijke ochtendbezigheden en zitten om 7:45 uur klaar om te worden opgehaald voor onze tocht naar Nusa Lembongan. Helaas wordt de afspraak niet helemaal nagekomen want onze begeleider meldt zich pas om 7:55 uur. We worden met een busje naar de haven van Benoa gebracht. Na veel gehannes vertrekken we om iets na negen met een grote catamaranveerboot naar Nusa Lembongan. Na ruim een uur varen leggen we vlak voor Nusa Lembongan aan bij een soort ponton. Vanaf hier worden we met een kleiner bootje naar het eiland gebracht. Als we in willen checken blijkt onze kamer nog niet klaar te zijn, dat duurt nog ongeveer anderhalf uur. We installeren ons aan het zwembad en als onze tassen ook arriveren trekken we onze badkleding aan en vermaken ons een tijdje in het zwembad. Net als we goed en wel droog zijn komt de mededeling dat we naar onze huisje kunnen. En wat voor een huisje!! Een huisje op palen gelegen direct aan het strand met airco, aparte badkamer met een heerlijke douche, kluisje, koelkast en een groot tweepersoonsbed met klamboe. Verder boven voor het huisje een groot balkon met direct zicht op zee en onder het huisje twee ligbedden, een zitje met 2 stoelen en een tafel plus een kingsize ligbed om te relaxen. We installeren ons en brengen wat kleding weg om nog wat te laten wassen. Hierna lopen we naar het restaurant voor onze welkomstbarbecue. Niet veel bijzonders, alles is (bijna) koud en veel verbrand. Geen best begin. Verder de dag doen we het rustig aan en nemen een paar keer een duik in zee, lopen een stuk het strand op en neer en liggen heerlijk onder het huisje in de schaduw te lezen. Begin van de avond lopen we samen naar het restaurant om wat te drinken want beide hebben we geen honger en nog wat rommel in de buik van de barbecue. Dat blijkt nog maar het begin van de ellende te zijn. Ik heb mijn drankje nog niet op of ik moet naar het toilet omdat ik echt last van mijn maag begin te krijgen. De rest van die nacht zie ik mijn bed bijna niet meer terug en breng deze door hangend boven het toilet, zittend erop of beide gelijktijdig. Gelukkig blijft het bij Betty bij een zwaar gevoel in de buik. Een grote domper op zo'n prachtig plekje.

Maandag 05 mei. Nusa Lembongan

Naar boven

Na deze rampzalige nacht duurt het voor mij tot een uur of elf voordat ik weer een beetje water kan binnen houden. Tegen de middag bestelt Betty een appelsap voor me en dat blijft er ook in. Vanaf die tijd kan ik gelukkig weer wat drinken maar eten is nog uit de boze. De rest van de dag breng ik in bed door en probeer 's middags even op te staan en op onze rustbank onder ons huisje te liggen maar dat bevalt slecht en ik ben snel weer boven. Betty probeert zich vandaag een beetje te vermaken met de dingen die je hier kunt doen: zwemmen, luieren, lezen en wat rond wandelen. 's Avonds gaat Betty nog even een pizza eten en een wijntje drinken en raakt in gesprek met wat Engelsen en blijft een uur bij ze zitten. We hebben deze dagen geboekt om lekker rustig aan te doen en dat is (noodgedwongen) gelukt alleen op een andere manier dan we in gedachten hadden.

Dinsdag 06 mei. Nusa Lembongan

Naar boven

Ik ben vanmorgen stukken beter te pas. Nog niet 100% maar in ieder geval zo goed dat we, nadat we zijn opgestaan samen gaan ontbijten. De thee en toast vallen goed. Hierna even wat elektronische post controleren en dan heerlijk met z'n tweetjes een paar baantjes trekken in het zwembad van het resort dat we helemaal voor ons alleen hebben. We lopen terug naar ons huisje, douchen het zoute water (het zwembad is ook gevuld met zout water) van ons af en Lekker relexen op Nusa Lembongan. drinken op ons balkon een kopje thee/koffie. Tot een uur of twaalf lummelen we wat aan en gaan dan naar de receptie voor een paar fietsen. Hier kunnen we gratis gebruik van maken dus waarom dan niet op de fiets het eiland verkennen. We fietsen eerst naar Lembongan Village en fietsen dan door naar de brug naar Nusa Ceningan een klein buureiland van Nusa Lembongan. We fietsen de brug over en dat is een hele belevenis; de brug is een hangbrug, met (redelijk) los zittende planken als wegdek, van net een meter breed. Daarom ook alleen geschikt voor fietsers en bromfietsers. Dan nog moet je stoppen als je een tegenligger tegenkomt om elkaar te kunnen passeren. Eenmaal aan de overkant maken we gelijk rechtsomkeer en gaan hetzelfde avontuur nogmaals aan. Weer op Lembongan slaan we rechtsaf om vervolgens de verdere trip de zee aan onze rechterzijde als metgezel te hebben. We fietsen een stuk langs een mangrovebos en de zeewind koelt ons lekker af tijdens de soms pittige klimmetjes. Na zo'n anderhalf uur gaat bij mij het licht uit, kom ik de hongerklop of de man met de hamer tegen, of wat voor wielertermen ze er nog meer voor bedacht hebben. We gaan eerst even een tijdje rustig zitten en drinken flink wat water. Als we verder gaan lijkt het even wel weer te gaan maar bij het eerste het beste klimmetje gaat gelijk het kaarsje weer uit. De twee dagen met bijna geen eten doen zich gelden en ik moet lopend verder. Dit herhaalt zich nog een aantal keer, waarbij ons resort ook nog eens erg slecht aangegeven staat en we zeker 4 keer de weg moeten vragen. Een half uur later parkeren we de fietsen weer in hun stalling. Ondanks alles toch wel een leuk tochtje maar de volgende keer wel op een brommer. We gaan eerst even douchen want we zijn doorweekt (en oververhit) en gaan dan even een half uurtje op bed liggen genieten van de airco! Hierna lopen we naar het restaurant, het is intussen vier uur, waar ik voor het eerst weer lekker wat kan eten. Nog voorzichtig aan maar het valt goed. De rest van de dag doen we eigenlijk dat waarvoor we deze dagen hebben geboekt: niets. Met lezen, een plonsje in zee en een drankje op zijn tijd komen wij de komende uren wel door. We realiseren ons tegen half acht dat we beide nog niet echt zin aan wat te eten hebben dus bestellen we nog een drankje en kruipen er dan op tijd in.

Woensdag 07 mei. Nusa Lembongan - Legian (Bali)

Naar boven

Vandaag de laatste dag op Nusa Lembongan. Ik ben vroeg wakker en sta tegen half zeven op en ga met mijn fototoestel langs het strand lopen terwijl de zon opkomt en de vissers binnen komen varen. Op zee hebben ze hun netten uitgegooid en binnenboord gehaald. Pas als ze vastgelegd zijn voor het strand maken ze hun netten leeg. De vangst wordt daarna met een klein bootje naar het strand gevaren en daar gelijk verkocht aan de op het strand aanwezige opkopers. Het levert een paar leuke plaatjes op. Als ik weer terugloop naar ons huisje staat Betty Zicht op Bali vanaf Nusa Lembongan. net onder de douche en ga ik het reisverslag even bijwerken. Als we allebei klaar zijn lopen we naar het restaurant voor het ontbijt. We zitten te genieten van het ontbijt, de rust en het uitzicht. Tot half elf, dan arriveren de eerste dagjesmensen, is het hier het mooist. Met alleen wat locals en de gasten die op resorts verblijven die het eiland dan bevolken. Na het eten lopen we naar de receptie om te vragen of we tot 14:00-14:30 uur in het huisje kunnen blijven in plaats van het gebruikelijke uitcheck tijdstip van 12:00 uur. We hebben geluk en mogen tot 14:00 uur in ons huisje blijven terwijl onze boot terug naar Bali pas om 14:45 uur vertrekt. Kunnen we nog lekker onze gang gaan en om 13:30 uur nog even douchen voordat we op de boot stappen. We lopen blij weer terug naar ons huisje. Ik pak mijn snorkelset en loop het water in. Het komende uur ben ik een beetje aan het poedelen want veel te zien, behalve afgestorven en vernield koraal, is er niet. Op een gegeven moment komt Betty mij tegemoet zwemmen en spartelen we nog een tijdje samen in de branding. We laten ons opdrogen en lopen dan terug naar het huisje om het zout eraf te spoelen. Hierna beginnen we met de voorbereidingen voor de terugreis. We pakken de tassen vast in en ruimen alles op. We hebben nog een uur voor het vertrek en we vullen deze met een lunch in het restaurant. Als we klaar zijn is het kwart voor twee en lopen we terug naar het huisje voor de laatste sanitaire stop waarna we naar de receptie lopen om alle openstaande rekeningen te betalen. We maken nog wat rupiahs op aan twee ijsjes en lopen dan naar het strand waar het bootje van 14:45 uur ons terugbrengt naar de grote boot voor de oversteek naar Bali. Op de grote veerpont moeten we nog ruim een half uur wachten tussen allerlei half dronken, slapende mensen en ander ongeregeld voor we vertrekken. Totaal niet passend bij het verblijf waar we vandaan komen. De overtocht is eigenlijk een peulenschil en voor we het weten zijn we weer in Bali. Als we aankomen staat er een taxichauffeur klaar met een bordje met de naam van ons hotel. Als we eenmaal zitten blijkt dat hij wel een bordje met de naam Samsara Inn Hotel omhoog kan houden maar geen idee heeft waar het ligt en ook niet de moeite heeft gedaan hier achter te komen. Gelukkig hebben wij nog iets met het adres erop maar ook dat zegt hem, eenmaal onderweg, weinig. Op een gegeven moment herkent Betty de weg, we zitten in hetzelfde hotel als voor ons vertrek naar Nusa Lembongan, en leiden wij hem naar ons hotel. Ja, en dan zijn wij wel zo vriendelijk om geen fooi te vragen natuurlijk. Als we het hotel binnenkomen is het alsof we thuis komen. We worden allervriendelijkst ontvangen met een glimlach en: "Hello, are you back again?" We krijgen dezelfde kamer als een paar dagen geleden en kunnen deze, voor morgen, gelukkig verlengen tot 's avonds zes uur voor 250.000 rupiah (Ä 15,00). We frissen ons even op, halen de laatste elektronische post op, lopen even naar een geldautomaat voor het pinnen van de laatste rupiahs en wisselen nog een paar dollars die we over hebben om in rupiahs. Met al dat geld, ik kan nog steeds niet wennen aan de aantalen rupiahs, lopen we naar het Hard Rock Cafť en scoren daar allebei een T-shirt. Verder voor mij ook een nieuw petje omdat mijn huidige, deze vakantie, het leven heeft gelaten. We brengen alles hierna even naar de kamer en lopen dan rechtsom het hotel uit, in plaats van linksom, omdat volgens het meisje aan de receptie daar meer leuke restaurantjes zitten. Op nog een honderd meter zien we een leuke tent waar het redelijk druk is met toeristen en IndonesiŽrs wat meestel een goed teken is wat betreft prijs en kwaliteit. Ook in dit geval is dat zo, prima eten en zeer ruime porties. Waarom dit restaurant Mini Restaurant Kuta heet is ons overigens een raadsel wat alles bij elkaar kunnen er waarschijnlijk wel een man of tweehonderd in. Halverwege het eten barst er een tropische regenbui los en die stort het hemelwater nog steeds in grote hoeveelheden de straten van Legian in nadat we uit gegeten zijn. We besluiten nog een drankje te nemen in de hoop dat het in de tussentijd droog wordt. Dat drankje hadden we beter eerder kunnen bestellen want het staat nog niet voor onze neus of de regen stopt. We drinken rustig ons drankje op, betalen de rekening en lopen terug naar ons hotel. Teruglopend beseffen we wederom, terwijl we om de drie meter voor het een of ander aangeklampt worden, dat dit niet (ons) IndonesiŽ is. Terug in het hotel is het nog een kwestie van wat sanitaire bezigheden en de lamp uit doen.

Donderdag 08 mei. Bali - Amsterdam

Naar boven

Met vandaag en morgen de (lange) terugreis voor de boeg kunnen we het vanmorgen en vanmiddag nog rustig aan doen. Er wordt dan ook geen wekker gezet en pas om 9:45 uur schuiven we, net op tijd, aan voor het ontbijt. We beginnen met de voorbereidingen voor de terugreis en leggen de kleding die we aan willen vast klaar en pakken de tassen zover mogelijk in. De vier uur erna storten we ons in de onafzienbare hoeveelheid winkeltjes op zoek naar een leuk enkelbandje voor Betty. Daar slagen we op het allerlaatste moment in maar niet nadat we ook nog een paar leuke slippers en een zomerjurkje op de kop hebben getikt. Zo werken ook wij nog even mee aan het in stand houden van deze kermis. We drinken nog wat, kopen nog wat kleins bij een supermarktje en lopen dan terug naar ons hotel. Na de laatste opfrisbeurt wordt het grote wachten gevuld met kaarten, het laatste nieuws uit Nederland lezen en het uitlezen van de laatste boeken/tijdschriften ervoor zorgend dat we nog wat overhouden voor de terugreis. Om 18:00 uur moeten we uit onze kamer en als we naar beneden lopen blijkt onze taxi al een half uur klaar te staan. We worden gevraagd een vragenlijst in te vullen over ons verblijf op Bali en kunnen dan de taxi in nadat we hebben betaald voor de extra uurtjes in onze kamer. Ook nu zijn we weer veel te vroeg op het vliegveld. We kennen het hier intussen dus alle formaliteiten zijn snel geregeld en we worden gelijk ingecheckt naar Amsterdam. In Jakarta dus geen gedoe met bagage en inchecken. We lopen naar Gate 20 en eten onderweg nog een klein (Indonesisch) hapje en lopen dan door naar de Gate. Het is 19:30 uur als we daar plaats nemen en we wachten tot 21:05 uur tot we vertrekken naar Jakarta. Het is plaatselijke tijd 22:00 uur in Jakarta als we daar aankomen. We kunnen gelijk door want onze vlucht naar Amsterdam vertrekt om 23:05 uur. Ook deze vlucht vertrekt op tijd dus om 23:05 uur vertrekken we voor een vlucht van zestien uur en vijfenvijftig minuten naar Amsterdam .

Vrijdag 09 mei. Aankomst Amsterdam

Naar boven

Na een tussenstop van 50 minuten in Abu Dhabu vliegen we door want we mogen dit keer het vliegtuig niet uit. Het is vrijdagmorgen 10:55 uur als we landen op Schiphol. We treffen het want het is droog en (een beetje) zonnig als we van het vliegtuig naar de bagageband lopen. Niet dat we er veel aan hebben want nadat we de bagage hebben opgehaald lopen we gelijk door naar beneden waar we op de trein van 12:07 uur naar Hengelo stappen. Na nog een overstap in Amersfoort komt de trein om 14:07 uur aan in onze thuishaven: station Hengelo. Omdat het nog steeds droog en zonnig is lopen we het laatste stukje van het station naar huis. Toch altijd weer een apart gevoel als je thuis aankomt: alles voelt vertrouwd maar toch ben je er met je hoofd nog niet helemaal bij. Deels door de vermoeidheid van de lange reis maar meer nog door een hoofd vol met de indrukken die we de afgelopen weken hebben opgedaan.

Nadat we in 1999 in voor de eerste keer in IndonesiŽ waren geweest waren we verkocht aan dit land. Deze reis heeft daar niets aan veranderd en dit gevoel misschien nog wel verder aangewakkerd. IndonesiŽ; wat een prachtig veelzijdig land met een super vriendelijke bevolking.

Indonesia, Sampai jumpa.

 
Wil je op de hoogte worden gebracht wanneer ik een nieuw reisverslag publiceer klik dan hier.